Nederlandse Veteranendag

Leuk verhaal frans, groetjes lars Weblog Maart

Ja Elie,
Dat is net als met een missie… niet te snel opgeven.
Groetjes,

Frans

Heb ik al geschreven, maar ik zie het niet terug
???????????????????????????????????

Paul, Jan

Wijze woorden. Veteranen zijn er in alle soorten en maten en door initiatieven als de veteranendag en dit blog proberen we ze een herkenbare en gewaardeerde plaats in de samenleving te geven. Lijkt me niets mis mee. Dat lukt overigens alleen als de veterenanen ook een beetje respect voor elkaar hebben. Dan zijn we namelijk best een grote groep in Nederland.

Freek,

Leuke anecdote. Past naadloos in mijn eigen herinneringen. Tijdens de conferenties zag je altijd eerste de entiteiten bij elkaar, maar naar een paar dagen zag je steeds meer kruisverbandjes. Veel van de militairen van de verschillende partijen waren samen compagniescommandant geweest voor de burgeroorlog. Daarna hadden ze elkaar jarenlang te vuur een te zwaard bestreden. Overigens toch lastig om je zoiets voor te stellen. Zelf begon ik nooit over de oorlog, maar als we na een dag onderhandelen een goed diner hadden, waar de wijn stevig vloeide, kreeg je op den duur van bijna iedereen zijn verhaal te horen. Je realiseerde je dan pas goed dat vrijwel iedereen familieleden had verloren (en vaak niet op ingetogen wijze). De wens van de internationale gemeenschap dat ze binnen 10 jaar alweer samen moesten werken (en elkaar dus vertrouwen) was daarom ook een tikje onrealistich. Hoe lang hebben veel Nederlanders geen hekel aan Duitser gehad? Terwijl het aantal slachtoffers in Bosnie zowel absoluut als relatief groter was dan in Nederland tijden WO II. Het blijft griezelig om te zien waartoe de opgeleide en geletterde mensheid zo maar ineens in staat is.

Een prima initiatief dit blog. Wellicht dat ik er (op termijn) ook zélf een (inhoudelijke) bijdrage aan kan leveren. Voorshands ben ik het eens met de opvatting dat er geen onderscheid gemaakt zou moeten worden in categorieën veteranen. Ieder heeft zijn eigen ervaringen en (blijvende) gevoelens daarbij. Ik vond ook dat er vaak teveel de nadruk wordt gelegd op de dramatische, traumatiserende ervaringen. Zelf heb ik de idee dat het toch vaak een duidelijke mix is van trieste én leuke ervaringen. Zelfs ín de diepste ellende heb ik tekenen van hoop en veerkracht naar vreugde mogen zien (gebeuren). Dat tekent vaak ook de enorme dynamiek van mensen. Erg mooi om ook dát tijdens ‘n missie te mogen meemaken.

Is die titel ( veteraan ) dan zo geweldig ???? Zelf ben ik als vrijwilliger naar Indié en nadien ook naar Korea vertrokken, zowel in Indié als in Korea daadwerkelijk aan de strijd mee gedaan, maar de titel ( veteraan ) zegt mij niet zo veel.
Je ziet mij oook niet lopen met dat speldje waarvan iedere buitenstaander denkt dat het een embleem van de een of andere harmonie is.
Ook de medailles vind ik niet indrukwekkend, bij iedere reunie staat een stalletje waar je die dingen kunt kopen, zelf heb ik oa. de DIG gekregen doordat ik mijn gehoor kwiijt raakte tijdens de strijd in Korea, maar ik zie op een reunie vaak mensen met dat speldje waarvan ik zeker weet dat ze dit draaginsigne eigelijk niet mogen dragen, niet alleen dit maar ook veel andere onderscheidingen.
Een herdenking en ook een reunie doet mij wel iets, helaas wordt de groep oud strijders waar ik bij hoor steeds kleiner, ze zijn allemaal boven de tachtig en worden nu beschouwd als een schadepost voor de AOW…
De belevenissen, ook de betaling etc. etc van oude en jonge veteranen liggen ver uiteen , er was echter een belangrijk verschil, wij oude veteranen hebben bewust WO II mee gemaakt en wisten dat militair zijn niet alleen een beroep was, wij de vrijwilligers maar ook de velen dienstplichtigen kankerde wel, maar hadden geen vakbond waar we konden gaan mekkeren.
Dit om maar een van de dingen te noemen die nu een heel stuk beter zijn geregeld.

17 / 04 / 2012 Elie van Schilt

We zien onze ouders als echte veteranen, ook mijn vader heeft met alle politionele acties in Indië `gevochten `, een periode waar hij nooit over praatte. Maar hij was wel trots dat ik bij de Koninklijke Luchtmacht in dienst ben getreden. Maar ik voel me toch ook wel veteraan met mijn 5 maanden Sarajevo bij HQ SFOR in 1998 en 2 maanden Bagdad bij het NTMI in 2004/2005. Maar toch heb ik het gevoel dat ik wel een wezenlijke bijdrage geleverd heb aan de opbouw van beide landen. Een leuke anekdote die ik mij herinner was een security course in Oberammergau voor een groep Serviers, Kroaten en Bosniacs. Het begon met het verzamelen op het vliegveld van Sarajevo waar elke groep in een hoek van de ruimte ging zitten ver van elkaar verwijderd, vervolgens de Belgische Hercules in waar men al gedwongen wat dichter bij elkaar moest zitten. aarna de aankomst in Oberammergau, waar men de groepen niet in etnische groepen indeelde, maar juist een complete mix toepaste, met een verplicht `seating plan` om en om naar etniciteit in het klaslokaal. Vervolgens een videoconference met de SG die het belang van de course benadrukte.
Diegenen die Oberammergau kennen, weten dat je in de pauzes allen kon roken op het krappe balkon en aangezien 90% van de mannen zware rokers waren moest men noodgedwongen kort op elkaar staan. ook werd men opgedeeld in gemengde discussiegroepen voor de diverse opdrachten.
Alles bedoeld om de drie etnische groepen weer met elkaar te laten praten, en die opzet is uitstekend geslaagd. Op de terugreis zaten we volledig gemengd in de Hercules en werden afspraken gemaakt om contact te houden. Voor mij was dit een van de vele hoogtepunten van mijn uitzending, een die er erg uitsprong, en mij het gevoel gaf dat ik hier wezenlijk had bijgedragen aan een klein stuk van het vredesproces. Door dit soort momenten voel ik mij dan ook een echte veteraan.
Freek Kettner

Goed verhaal Frans, geen poeha, gewoon alles in de juiste context.

Heel herkenbaar dat verhaal van je vader. Die ‘ouwe’ van mij heeft als pelotons commandant daar ook ruim 3 jaar gebivakkeerd. Mijn vader is helaas in juni 2010 overleden. Bij het opruimen van zijn archief kwam ik een “Indie-schoenendoos” tegen (goed verborgen, want er werd niet al te veel over gezegd) vol met niet al te leuke foto’s. Begrafenissen en nog eens begrafenissen. Die hebben het inderdaad zwaar voor de kiezen gehad. Ook in mijn ogen zijn dat de echte veteranen. Of dat Nederlandse militairen die in latere missies zijn ontplooid zich ook veteraan mogen noemen is een lastige. Ik denk persoonlijk dat de omstandigheden waaronder gediend is bepalend zijn. De eenheden die daadwerkelijk in gevechtscontact zijn geweest zijn zonder uitzondering veteraan. Er is echter ook een heel groot grijs gebied. Ik weet van mensen die onder de NATO vlag onlangs in Kosovo hebben gediend; die zeggen dat ze zich geen veteraan voelen. Het werk en werk ritme in Pristina was niet veel anders dan het werk in het HQ in Madrid, dus……..lastig.
Ik zelf ben geen veteraan en zo voel ik mij ook niet, alhoewel ik misschien wel aan de geldende criteria zou kunnen voldoen. Ik ben nooit uitgezonden geweest in de zin van de regelgeving. Wel voor de Divst en LKst 14x in de Balkan geweest. Ik heb elk stukje wel gezien. Voor de Amerikanen 3x in de Balkan geweest, waarvan 1x in Kosovo om een Mission Rehearsal Exercise voor te bereiden. Toen we tijdens deze verkenning in onze Hummer het plaatsje Klokot kwamen binnen rijden vloog vlak voor ons een auto in de lucht. Ik weet nu wat ‘incoming fire’ is en het nut van een ‘inner – and outer cordon’. Twee keer in Afganistan geweest voor een zogenaamde ‘in-theater’ training, als Hoofd Kenniscentrum 3D. M.a.w. een lastige kwestie. Ik denk dat Paul het goed heeft verwoord in zijn reactie. Het is het gevoel wat je er zelf bij hebt.

Julia,
Bedankt voor je reactie. Dat is ook een van de redenen waarom ik aan deze blog heb meegewerkt. En je hebt gelijk. Het is onmogelijk om A, B en C categorie veteranen te maken. Moeten we niet doen. En ze verdienen allemaal respect. Gelukkig is er tegenwoordige weer een mogelijkheid om middels onderscheidingen die militairen extra te waarderen die hun leven hebben geriskeerd voor de missie. Dus we zijn allemaal veteraan, en sommige hebben nog wat extra’s. Lijkt me prima zo.

Marc,
Dank voor je reactie en natuurlijk bedoel ik ook niet dat ik jaloers ben. Verder heb ik een hele prettige herinnering aan mijn uitzending overgehouden. Te veel mensen denken bij uitzendingen nog aan Trauma’s en mensen met problemen. Die zijn er zeker en daar moet ook aandacht voor zijn, maar 90% van de uitgezonden militairen komt (door een goede voorbereiding en begeleIding) zonder al te veel problemen terug en velen heb ook hele goede herinneringen. Jij kennelijk ook! Groet,

Een mooie NL-Traditie waren de kroketten in het NL Echos home in Sarajevo, Illidza. Het smaakte naar thuis en ook buitenlandse collega’s vonden ze erg lekker, we zijn er een aantal keren geweest.

Overigens voor wat tradities betreft: ik heb samen met Italiaanse Collega’s in Hotel Bosna in Sarajevo naar een voetbalwedstrijd Nederland-Italië gekeken. Samen met de Nederlands Zaakgelastigde, hij had ons uitgenodigd, om onder het genot van een Heineken bier de wedstrijd te bekijken. Zo voel je ver van huis toch even thuis.

Beste Frans, bijzonder om je verhaal te lezen. Ik herken wel wat van je verhaal. Ik was als verbindelaar mee met ECMM rotatie 29 in Bosnië, 1e helft 1996. Vijf maanden bracht ik door in Sarajevo op ECMM/OSCE J.O.C. en ECMM BiH HQ. De laatste maand was ik head Comms in Mostar bij EUAM. In beide gevallen als militair maar met diplomatiek paspoort en ongewapend. Hoewel de Dayton Agreement van kracht was, was het strikt genomen nog oorlog. Geschoten werd er nauwelijks, we hebben nooit direct onder vuur gelegen, hoewel er situaties zich voor hebben gedaan, die achteraf gezien ook heel anders hadden kunnen aflopen. Bij thuiskomst was ik veteraan, maar ik moest wennen aan mijn status. Zeker nadat ik mensen sprak die heftiger situaties hadden meegemaakt dan ik, bijvoorbeeld gevechten in NL indië, dogfights boven Korea, beschietingen in Bosnië, Irak en bermbommen in Uruzghan. Ik zie het zo: We zijn allemaal veteraan, onderdeel van een grote familie, zoals de landmacht en defensie ook grote families zijn. De een is niet meer of minder dan de ander. Zij die een rustige uitzending hebben gehad, mogen zich gelukkig prijzen dat ze heelhuids thuis zijn gekomen, waarschijnlijk zonder al te veel problemen. Er is geen reden om jaloers te zijn op anderen met meer missie ervaring, meer medailles en/of meer nare ervaringen.
Groet, marc westendorp

Ik pleit er niet voor te differentieren in de term veteraan. De beleving is individueel en iedereen is nodig. Zelf, via een verkenning als Dutchbat 4 naar Srebenica, getransformeerd naar IFOR 1 (1996) , aansluitend KFOR 1 (1999) en afsluitend (?) in ISAF 3/6 in 2003 heb goed kunnen waarnemen en voelen wat er gebeurde, maar dat is mijn waarheid. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen zijn waarheid gezien en ervaren heeft. Respect dus voor een ieder die bijgedragen heeft aan de opgedragen missies.

Nog veel mensen zien veteraan als iemand die in voorm. Indonesie heeft gediend of in WOII.
Weinig mensen weten wat begrip veteraan inhoudt: iemand die zich voor het koninkrijk heeft ingezet in de dienst van vrede en veiligheid tijdens vredesmissies en oorlogen.
De inhoud van de functie van alle uitgezondenen was anders: de een was kok, de ander verpleegkundige en een aantal hebben daadwerkelijk gevochten. Alle functies waren nodig. Allemaal, ook ikzelf als militair verpleegkundige, hebben bijgedragen aan de vrede en veiligheid. Ik respecteer iedereen die uitgezonden is.